Diep in je middel, achter je organen, verborgen voor het oog: de psoas. Een spier die letterlijk je boven- en onderlichaam verbindt — en, zo wordt gezegd, ook je lichaam met je gevoel.

De psoas major is een van de langste spieren van je lichaam, en één van de weinige die je bovenlichaam rechtstreeks verbindt met je benen. Hij ontspringt aan de zijkant van je onderste borstwervels en al je lendenwervels, loopt dwars door je bekken heen, en hecht aan op de binnenkant van je bovenbeen.

Je hebt er twee — links en rechts — die samen als een span door je middel lopen. Diep weggestopt achter je organen, onbereikbaar voor je handen. Je kunt hem niet zien, niet direct aanraken. Alleen voelen.

De psoas is je belangrijkste heupbuiger. Hij tilt je been op bij elke stap die je zet, hij houdt je rechtop als je zit, en hij stabiliseert je wervelkolom en bekken bij alles wat je doet — lopen, staan, opstaan uit een stoel.

En er is meer: de psoas ligt vlak tegen de aanhechting van je middenrif aan, de spier waarmee je ademt. Ze raken elkaar. Als de een gespannen is, voelt de ander het.

De psoas wordt weleens de spier van de ziel genoemd. Niet zomaar — hij is de enige spier die je wervelkolom rechtstreeks met je benen verbindt, en daarmee ook de spier die het dichtst bij je overlevingsinstinct ligt.

Als je schrikt, trekt de psoas onbewust samen. Hij bereidt je lijf voor om te vluchten, te vechten, of ineen te krimpen. Bij een dier gebeurt dat, en zodra het gevaar voorbij is, schudt het de spanning er letterlijk weer uit.

Stress die je niet hebt kunnen afronden — een deadline, een ruzie, een dag vol te veel — blijft ergens zitten. Vaak precies hier. De psoas raakt chronisch een beetje aangespannen, alsof hij nog steeds op zijn hoede is. Ook als er allang geen gevaar meer is.

En staat dat alarm bijna nooit meer uit — omdat de ene taak de andere opvolgt, omdat rust altijd nog even wacht — dan bouwt de psoas dag na dag verder op. Niet in één keer, maar sluipend. Tot gespannen het nieuwe normaal voelt.

Omdat de psoas zo nauw verbonden is met je overlevingsinstinct, bereik je hem niet alleen met houding. Je bereikt hem via je nervus vagus — de belangrijkste zenuw van je rustsysteem, die van je hersenen tot diep in je buik loopt. Een lange, langzame uitademing prikkelt precies deze zenuw en stuurt het signaal door: het is hier veilig. Dat signaal geef je het snelst met je adem.

Een psoas die nooit echt loslaat, laat zich voelen. Niet altijd als pijn — soms als iets vaags.

• Lage rugpijn, vooral na lang zitten of lang staan
• Heupen die strak en dicht aanvoelen, hoe vaak je ook rekt
• Een ademhaling die nooit helemaal diep komt
• Een onrustig gevoel in je buik, alsof je niet kunt landen
• Moeite om echt te ontspannen, zelfs als er niets te doen is
• Slaap die niet voelt als rust

De psoas rek je niet los — je nodigt hem uit om te vertrouwen dat het veilig is. Dat vraagt om houdingen waarin je lichaam gedragen wordt en niet hoeft te presteren. Dat je zenuwstelsel mag gaan voelen dat het veilig is en dus mag gaan ontspannen. Ook deze psoasspier zal dan verzachten.